بایسته

من ندانستم که عشق این رنگ داشت         وز جهان با جان من آهنــــــــگ داشت

دسـته ی گــــل بود کـــز دورم نمــــود         چون بدیـدم آتـش اندر چنــــــگ داشت

عافیـت را خــانـه همچــون سیـم رفت          زآنـــکه دست عقل زیر سنـــگ داشت

صبـر بیرون تاخـــت از میـــدان عشــق          در سر آمد زآنکه میـدان تنـــگ داشت

از جفـــــا تـا او چهـار انــگشت بــــــود          از وفــا تا عهـد صـد فرسنــــگ داشت

دل بمـــــانــد از کـــــــاروان وصـــل او          زآنکه منزل دور و مرکب لنـــگ داشت

نــاله ی خــــاقــانی از گردون گـذشـت         کار غنـــون عشق تیز آهنــــگ داشت