بایسته

واللّه اگـر سـامـری کـرد بـه عمـری از آنک        چشم تـو از سـحر هـا ماحضری می کند

مـفلسـی مــن تـــو را از بــر مـن مـی بـرد        سـرکــشـی تـو مـرا از تـو بـری می کند

گـر بــکشـــــــم که گـهی زلـف دراز تــو را        طـرّه ی طـرّار تـو طـیـره گـــری می کند

راضیـم از عشق تو گر به دلی راضی است       لیـک بـدان نیست او جـمله بـری می کند

عقل نه همتای توست کز تو زند لاف عشق      می نشناسد حریـف خیره سری می کند

عشـوه گـری می کند لعل تو و طرفه آنـک       عقل چو خاقانی ای عشوه خری می کند